Page 70

٦٥ بپوشید جامه پرستش پلاس خدا را چنین داشت باید سپاس بیفگند پاره فر و هشت موی سوی روشن دادگر کرد روی بنیایش همی کرد خورشید را چنان برده بد راه جمشید را چوگشتاسپ بر شد به تخت پدر که فر پدر داشت بخت پدر بسر برنهاد آن پدر داده تاج که زی بنده باشد بر آزاده تاج منم گفت یزدان پرستند شاه مرا ایزد پاک داد این کلاه بدان داد ما را کلاه بزرگ که بیرون کنم از میش گرگ سوی راه ورزان نیاریم چنگ بر آزاده گیتی نداریم تنگ پسر از دختر نامور قیصرا که ناهید بدنام آن دخترا کتایونش خواندی گرانمایه شاه دو فرزند آمد چو خورشید و ماه یکی نامور فرخ اسفندیار شهی کار زاری نبرده سوار پشوتن دگر گرد شمشیر زن شهی نامبردار لشکر شکن چو یک چند گاهی بر امد برین درختی پدید آمد اندر زمین از ایوان گشتاسپ تا میان کاخ درختی کش برگ و بسیار شاخ همه برگ او پند و بارش خرد کسی کو چنو برخورد کی مرد