Page 435

٤٣٠ یکی خشت پولاد الماس رنگ برآورد و زد بر دلاور نهنگ ز سختی که تن را بهم در فشرد بر آن خاره شد خشت پولاد خرد دگر خشت انداخت زان تیزتر برآن کشتنی هم نشد کارگر چو دانست کان دیو آهن سرش نیندیشد از حربهٔ تیز خشت نهنگ دمان سوز را بر کشید سوی اژدهاے دمنده دوید زدش بر کتف گاه و بردش زجا چنان کان ستمگر در آمد ز جای انصاف اینست که نظامی تصویر کشتی گرفتن پهلوانان را مانند فردوسی کشیده نمیتواند ــ موازنهٔ نظامی فردوسی اگرچه انصافاً نظامی همعیار فردوسی نیست . اگر نمکآب شیرین را بار بار به لته بکشد، و تقطیرش نموده در یک گلاس خوشرنگ و خوشنمای بلورین نگاه کنند ، در صفائی و خوبی و شفافی اش چہ شک خواهد بود ؟ لیکن بیک چشمهٔ صاف و شفاف قدرتیکه از دامنه کوه برآمده روان است چه نسبت ؟ تا هم برای نشاندادن انداز کلام هر دو ما اشعاً