Page 422

٤١٧ بقهر چین بر جبین شدنش، درولیش پیچ شدن در وقت پوشیدن ظاهر شدن حسنش موها را گاهی بستن و گاهی واز گذاشتن ها را بسیار لطافت بسته نموده بگفت این و چو سرو از جای برخاست جبین را گرد کرد و فرق را راست بان آئین که خوبان را بودست زنخدان میکشاد و زلف می‌بست جمال خویش را در خز و خارا بپوشیدن همی کرد آشکارا گهی بر فرق تند آشفته می‌بود گره می‌بست و بر مه مشک می‌سود به زیور راست کردن دلیپرید که پایش بر سر شمشیر میشد زگیسو گه کمر میکرد و گه تاج بدان تاج و کمر شه گشته محتاج درین موقع چون شیرین برهم شده برمیخاست نیز بادائی استثناً شد که در آن یک شیوۀ التفات هم عیان بود این کیفیت را چنین تصویر ادا میکند بچشمی ناز بی اندازه میکرد بدیگر چشم عذری تازه میکرد چو سر پیچید گیسو مجلس آراست چو رخ گردید گردن عذر میخواست نمود اندر هزیمت شاه را پست به گوگرد سفید آتش همی گشت حصہ اول شعر الجمع عبدالباقی 25