Page 419

٤١٤ ریاحین سیراب را دسته بند برافشان ببالای سروبلند از آن سیم گون سکه نوبهار درم ریز کن برلب جویبار به پیرامن هرگه آب گیر زسوسن درافکن بساط حریر عشقیه - مایه نازش شعرایران شعر عشقیه است . بی شبهه که شاعری ایرانی معاملات عاشقی وعشق وراز و نیاز را بیک رنگینی ودلفریبی فوق العاده ادا کرده که هیچ زبان دنیا آن را نتوانسته، برای این صنف شاعری غزل را مخصوص نموده اند که موجدش شیخ سعدی است اگرچه اسما غزل پیشتر از انهم وجود داشت ولی انصاف اینست که آن غمره های پیرانه قدما میباشند . لاریب موجد غزل سعدی است لیکن ایجاد کردن روح روح اصلی غزل یعنی شاعری عشقیه کارنامه خاص نظامی است. مثنویهای عشقیه از نظامی هم پیشتر نوشته شده که ازان جمله یوسف زلیخای فردوسی هنوز هم موجود است و غزل های قدما همن مثنویهای حصه اول شعر العجم تالیف شبلی نعمانی مرحوم