Page 387

۳۸۲ نور در نظم و نثر عرفی وابوالفضل مشهود است مگر بر هر دو پرتو نظامی نمایان است حتی طغرا تصریح نموده که ابوالفضل سکندر نامه را پیش رو نهاده نثرش کرده. تا عصر فردوسی زبان عام و مکالمه فارسی خالص بوده و همین فارسی زبان مثنوی هم بوده ولی قصائد که مقصد شان الفاظی و اظهار قابلیت نیز میباشد. بترکیب والفاظ عربی بکثرت مادی میباشند باز چون علوم عربیه خانه بخانه تعمیم یافتند زبان روزمره هم فارسی مخلوط بالفاظ عربی قرار یافت. در ین‌وقت جدا کردن الفاظ عربی از فارسی مرادف بود به بی اثر و بد مزه ساختن آن بدینجهت نظامی در ینخصوص بر قدم فردوسی نرفته زبانی را که در ملک و قوم رواج داشت استعمال نمود لیکن نکته سنجی اش اینست که حرف همان الفاظ عربیه را می آرد که در تمام زبان فارسی یک لفظ هم معنی اش بآن شان و شوکت و انداز پیدا شده نمیتواند.