Page 361

٣٥٦ اسپی چنانکه دانی زير از ميانه پير در کابلی که بود نه بيک يک ز راهروأ در خفت و خيز ماند همه راه عبید گأه من گاه ازو پیاده و گاہی بروسواً نه از غبار خاسته بیرون شد نه از زمين خسته برانگیختی غبار گر طعنه ازینکه رکابش مراز کن گه بزله از انکه عنانش زدو گذار من واله و خجل متحیر فرو شده چشمی سوی میمنه و گوشی سوی یساً قصیدۀ که سودا در ہجو اسپ نوشته تتبع همین قصیده را نمودۀ چنانچہ سحر و قافیہ ہم ہمیں است - نکته - در دیوان انوری چند ہجو ہأی زن و دخترش نیز ہستند عام خیال است که ہجو انوری را لذتی داده بود که زن و دختر خود را ہم نگذاشت لیکن قیاس نسبت که مخالفینش این ہجو ہا را نوشته در دیوان او داخل کرده اند وچون عوام مخالفش بودند آن ہجو در دیوانش قائم ماندند چنانچہ کہ ہجو بلخ که فتوحی مروزی بنام انوری نوشته بود با وجودیکه ابوالحسن فراہانی شارح قصائد انوری وغیرہ تصریح نموده اند که تصنیفش فتوحی ست ہم در دیوانش موجود میباشد. تحصیلدار سید علی محمد سلیم پوریایی