Page image — the source of record
Machine transcription
۲۳۹
قابل دید است --
بر آمد بادی از اقصای بابن هیولا بشر ناره از و باره افکن
تو گفتی گز ستیغ کوه سیلی فرو بارد همی ابحار بعین
ز روی بادیه برخاست گردی که گیتی کرد همچون خستر او کن
چنان کز روی دریا با مدادان بخار آب خیزد ماه بهمن
برآمد زاغ رنگ و مار پیکر یکی میغ از ستیغ کوه قارن
چنان چون صد هزاران خرمن قیر که عمدا در زنی آتش بخرمن
بجستی هر زمان از تیغ برقی که کردی گیتی تاریک روشن
خروشی بر کشیدی تند تندر که موی مردمان کردی چوسوزن
تو گفتی نای رومی هر زمانی بگوش اندر دمید یک دمیدن
بلرزیدی زمین از زلزله سخت که کوه اندر فتادی زو بگردن
تو گفتی هر زمانی ژنده پیلی بلرزاند ز رنج پشگان تن
فرو بارید بارانی ز گردون چنان چون برگ گل بارد ز گلشن
و یا اندر تموزی مه بیارد جرا او منتشر بر بام و برزن
ز صحرا سیلها برخاست هر سو در از آهنگ پیچان و زمین کن
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.