Page 190

۱۸۵ چه از مشک و عنبر چه یاقوت و زر سراپرده آراسته سربسر می سالخورده بجام بلور بر آورده با بیژن گیو زور سه روز و سه شب شاد بودیم بهم گرفته بر او خواب هستی ستم اگر چه فردوسی در اختلاط عاشقانه زال و رودابه زیاده از حد گذشته ولی در عین مستی خود ازین حد پا بیرون نه نهاده - گرفت آن زمان دست دستان برفتند هردو بکردار مست سوی خانه زرنگار آمدند بدان مجلس شاهوار آمدند شگفت اندران ماه بدران زر بدران روی بالا و آن موی قیر دو رخساره چون لاله اندر چمن سر جعد زلفش شکن در شکن ز دیدنش رودابه می نآرمید بدو دیده در دهمین بنگرید همی بود بوس و کنار نبید بگر شیر گوگور را نشکرید (چهارم) عموماً گفته میشود که فردوسی مرد میدان بزم و لیستی نیست و بیشک از نظم نمودن ((یوسف زلیخا)) مرتبه شاعریش خیلی کاسته شده لیکن این زمان عهد رنج و غم و دل شکستی او بوده که راه ببین که شیر به گور رسیده هم آنرا شکار نکرد -