Page 134

۱۲۹ خاص خویش را برای استقبال فرستاد و با خلاص تمام پیش آمد فردوسی در یک مثنوی تذکرهٔ در اندازی حاسدین و مظلومی خویش و بد عهدی و ناقد ردانی سلطان محمود ر انمود به غزنین مرا گرچه خون شد جگر ز بیداد آن شاہ بیدادگر کز ان پیچ شد رنج سی ساله‌ام شنید از زمین آسمان ناله‌ام ہمین خواستم تا فغان ہا کنم بگیتی از و داستان ہا کنم بگویم ز مادرش و هم از پدرش نه ترسم بغیر از خدا وند عرش چو دشمن نمیداند از دوست باز به تیغ زبانش کنم پوست باز ولیکن ز فرمودهٔ محتشم ندانم کزین پیش سر کشتم فرستادم از گفته داشتم به نزدیک خود پیچ نگذاشتم اگر باشد این گفته نا ناصواب بسوزان در آتش بشو آن در آب گذشتم ایا سرور نیک رای ازین داوری تا بدیگر سرای رسد لطف یزدان بفریاد من ستاند بمحشر از و داد من چون فردوسی این مثنوی را پیش ناصر لک خواند او برایش گفت که هیچو به شان اہل کمال مناسبت ندارد، من صد ہزار روپیه بعوض