Page 132

۱۲۷ یکی بندگی کردم ای شهریار که ماند زتو در جهان یادگار پی افگندم از نظم کاخی بلند که از باد و باران نیابد گزند بسی رنج بردم درین سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی چو بر باد دادند گنج مرا نه بود حاصلی سی و رنج مرا اگر شاه را شاه بودی پدر بسر بر نهادی مرا تاج زر وگر ما در شاه با نو بودی مرا سیم وزر تا بزانوبدی پرستار زاده نیاید بکار وگر چند دارد پدر شهریار سراسترایان برافراشتن وزایشان امید بهی داشتن سر رشته خویش گم کردن ست بجیب اندرون نار پروردن ست درختی که تلخ است اورا سرشت گرش برنشانی بر باغ بهشت ور از جوی خلدش به هنگام آب بیخ انگبین ریزی و شهد ناب سرانجام گوهر بکار آورد همان میوه تلخ بار آورد از بد اصل چشم بهی داشتن بود خاک در دیده انباشتن ازان گفتم این بیت های بلند که تا شاه گیرد از ین کار پند که شاعر چو رنجد بگوید هجا بماند هجا تا قیامت بجا