Page 126

۱۲۱ در سال بیستم تصنیف شاهنامه سن او به ۶۵ رسیده بود که فرزند جوانش وفات کرد ازین واقعه بسیار متاثر شد چنانکه کیفیت آنرا در شاهنامه مینویسد - مگر بهره گیرم از پند خویش براندیشم از مرگ فرزند خویش ز بود تا تو بودی مرا دستگیر چرا راجه بستی ز همراه پیر مگر همرهان جوان یافتی که از پیش من نیز بشتافتی جوان چه شد سال بر سی هفت نه بر آرزو یافت گیتی و رفت همین بود همواره با من درشت برآشفت و یکبار بنمود پشت مرا شصت و پنج و راستی و هفت نه پرسید ازین پیر و تنها برفت این واقعه خیلی جانگداز تاریخ علمی است که فردوسی داد اعجاز بیانی خویش را نیافته چنانچه وقتی که شاهنامه ختم شد بجای طلا آنرا روپیه دادند این واقعه در تاریخ عموماً مسلم است لیکن در اسبابش بیانات تناقض دارند - دولت شاه میگوید که چون فردوسی به ایاز اعتنایی نکرد او در اندازی نموده به محمود باور کنایند که فردوسی رافضی است ) (حاشیه سمت راست) اسباب ناکامی فردوسی انتقام بپروردگارشاعی تصنیف