Page 249

٢٤٠ با دل عارف نشود جلوه دهر آئینه ز عکس کوه سنگین نه نشود خواجو این که گویند که بر آب نهادست جهان مشنو ای خواجه که چون در نگری ببادست لاادری این عمر که بیتاپ به بینی اورا نقشی است که بر آب به بینی او را دنیا خواهی و زندگانی در وی خوابی است که در خواب به بینی اورا عزت نفس و ترک احسان پذیری چون عادت شخص پرستی در ممالک آسیا زمین عام بود مردم خدمت اهل کمال را و نیز نذر و نیاز دادن را برای شان سعادت خود میدانستند این خصلت در آخر بدرجه ترقی نمود که هر کس و ناکس از ان حظی می بر داشت و بدینطریقه عادت مفت خوری تعمیم یافت ۔ چنانچه صوفی شعرا بر بخششهای سلاطین و امرا اوقات را بسر میکردند این مفت خواری در جمله عیوب شمار نمی شد شیخ سعدی و ابن یمین و غیره برای اصلاح این عادت بد، تعلیم حفظ آبرو ۔ ترک احسان پذیری را به اداهای پرتاثیر و چکراً ادا کرده اند۔ سعدی میگوید ه