Page 180

۱۷۳ تا جنبش دست هست مادام سایه متحرک است ناکام چون سایه ز دست یافت تاب پس نیست خود اندر اصل ست چیزیکه وجود او به خود نیست هستیش نهادن از خرد نیست پس باد یقین که نیست والله موجود حقیقی سوی الله هر چیز که آن نشان هستی دارد یا پرتو روی اوست یا پیوستن این همه تعبیر های فلسفیانه مسئله وحدت الوجود اند لیکن شاعری فارسی این مسئله را بجوش و خروش و تخیلات رنگارنگ ادا نموده که آن معراج آخری کمال شاعری ست چنانچه آن شاعر خود ذات واحد را خطاب نموده سوال میکند گفتی که همیشه من خموشم گویا شد و پس مهر زبان کیست؟ گفتی که نه اینم و نه آنم تو پس انکه هم این بود هم آن کیست؟ گفتی که نه اینم و نه آنم تو پس انکه هم این بود هم آن کیست این مسئله اگر چه فلسفیانه ست و بدین لحاظ شاعری که اسم تخیل است بان علاقه ندارد لیکن عجب این است که نصف سرمایه شاعری فارسی همین مسئله است.