Page 134

۱۳۶ آن بت که بود افتاد از طاق کعبه دل وزکفر شد پشیمان آن کافر کهن هم بی صبری عاشق اگر عاشق استغنا و بی‌نیازی پیشه گیرد و خودداری از دست ندهد یقیناً آن طلسم غرور بیجا و بی التفاتی محل محبوب می شکند لیکن دل صبر ناک کجا؟ این کیفیت را بچه خوبی ادا نمود؟ ه مریض طفل مزاج اند عاشقان ورنه علاج رنج تغافل دو روزه پرهیز است به اندک صبر دیگیر رفته بود این ناز منفع غلط کردم چرا این صلح بی هنگام اکرم خوف از افراط التفات محبوب ترقی توجه والتفات محبوب معراج آرزوی عاشق است لیکن ترس این است که مبادا ! ساغر زود آخر شود، این خیال را بچه پیرایه لطیف شاعرانه ادا میکند ه شراب لطف پر در جام میریزی و میترسم که زود آخر شود این باده من میرخمار افتم بی آئینی فرمان روایان حسن کمن عشاق بسیار اند و میدانند که خالق عالم نو باوگان حسن را از دولت جمال مالا مال نموده حکمران اقلیم حسن فرمود ولیکن اوشان