Page 453

فتوحات اسلامی (۴۴۴) غزوۂ عظمیٰ صاحب دمه که در امور دیانت شان مرجع و ملجا بود و دون بطیره که غوتأ مذکور و ملک طلیطله بود با قدم احترام پیش رفته سجدۂ عبودیت به امرع بجا بنهایت تضرع و انکسار طلب تخریب عمارت مسلمانهائی را که در اندلس باقی مانده بودند نمود و تیغ غزم را بر سینه پرکینه خود فرو تر بود- از انجا که حق تعالی فتح و ظفر را نصیب مسلمین کرده بود جماعه مسلمین مقیمین غرناطه و غیره با از عزم ایشان مطلع شدند فوری برای استعانت و کمک خواستن نزد سلطان فاس مراکش ابی سعید عثمان بن یعقوب بن عبدالحق مرینی قاصد ها فرستادند سلطان از سبب خروج پسر او در مقابلش چنانچه پیشتر ذکر شد از معاونت و مرافقت با آنها معذرت خواست و اینها بعد از نومیدی برآمده اوی نیمرض به بهترین دوا ها که التجا بذات پاک خداوند است با خلوص نیت و صمیمیت رجوع نمودند و آن طرف هم فرنگیها با لشکری بسیار که مجموع لایحصی بود مقابل شدند که ناگاه قضای نصرت احمد بار ناصر من لا ناصر له سواء به نسبت شکست لشکر کفار صادر شد که طاغیه ایشان یعنی دون بطیره و همراهان او همه به تیغ نصرت اسلامی مقتول شدند و آن نصرت خیلی عزیز و روز آن هم در صفحه عالم شهرت بعنوان یادگار مرقوم ماند و در همین وقت پادشاه اندلس ابوالولید اسمعیل بن رئیس ابی سعید فرج بن اسمعیل بن یوسف بن نصر معروف با بن احمر بود و شیخ الغزاة از قبیله بنی مرن شیخ العالم ابو سعید عثمان بن ابی العلاء ادریس بن عبدالله بن عبدالحق مرینی در اندلس مقیم بود ابن احمر که پادشاه اندلس است در استحکام شهرها و بندر ها صرف اجتهاد مینمود چون این خبر به نصاری سید بر آفرود آمدن در جزیره خضرا عازم شدند و بزم کردن ابن احمر برای رد ایشان جمع آوری آماده ساخت کشتیهای جنگی و مردان دلاوران چون نصاری این اوضاع را دیدند تیشه غضب را بر ریشه اسلامیان تیز تر و برا تکمیل لشکر و غیره در طلیطله مرجعت و برآ محاربه بمیجنیق ها و آلات محاصره و جهازات جنگی و ارزاق و غیره مهیا و به غرناطه مرکز حکومتی ابن احمر وصل شدند ابن احمر چون ساحت زمین را از لشکر کفار پر دید برای استعانت و مدد خواستن بسوی شیخ الغزاة ابی سعید عثمان بن ابی العلاء رجوع و خواهش نمود که بهمراه غازیها و پهلوانان برآ جنگ بیرون شوند همان بود که در روز پنجشنبه ۲۰ ماه ربیع الاول سنه هفتصد و نوزده روان شدند و در شب یکشنبه بهم رسیدند . عده از عساکر کفار بر عده گذشکریان اسلامی غارت نمودند که ناگاه جماعه از سواران نیز از دید