Page 452

غزوه عظمی (۴۴۳) فتوحات اسلامی دشمن در اندلس مهیا داشتند رئیس شان عثمان بن ابی العلاء بود که سلطان ابوسعید نظر به قوت و شوکت وی از تغلب او بر سلطنت خود ترسان بود چون جمعیت بنی مرین متفرق شدند بر آنها شرط نمود که عثمان ابی العلاء را دستگیر نموده بوی تسلیم نمایند که آنرا نزد خود نگاه داشته دیگر رئیس را که به تدبیر جیوش بنی مرین در اندلس اقامه نماید ارسال دارد و آنچه عسکر که قدرت داشته باشد بهمرکابی رئیس بفرستد بعد ازان که امر جهاد کامل گردید ابی العلاء به جا خود عودت نماید جهتہ احتیاط بر مسلمانان و متفرق ناشدنی جماعت شان چون عثمان ابی العلاء دارای قوت و ریاست و حمیت قومی بود اہل اندلس بر قبضه نمودن او قادر شدند خلاصه اینکه سعی فریاد استغاثہ کننده گان سلطان به نامیدی کشید که کمکی مدد بمرام شان حاصل نشد در ینوقت جماعت با نصارا احصار دارتی امر غرناطه اطاله داده لشکرهای بسیاری را جمع آوری نموده در رکاب شدنی غرناطه چشم طمع را دوختند اما حق جل و علی محنت و زحمت شان را به ید قدرت خود از کسری مسلمانان دفع نموده چنانچه بزودی در غزوه عظمی مذکور میگردد. در نا امیدی بسی امید است - پایانی شب سیه سفید است غزوه عظمی چون خداوند عز و جل خواست مسلمانها که در بحر محاصره دشمن به غرناطه در سال ہفتصد و ہجده غرق بودند بساحل فتح و نصرت برساند عثمان بن ابی العلاء که از قبیله بنی مرین مقیم اندلس و معروف بشیخ الغزاة بود بتوفیق خداوند در راه جهاد مایل به سبب اعانت او بر آ جمیع غزات نصرت حاصل گردید و این نصرت و ظفر مسلمانان بر دشمن خیلی از عجایب و غرایب بنظر می آید بلکه از بزرگترین معجزات حضرت رسالت پناہی در اعطای نصرت خدا تعالی بر آمت او شمرده میشد اگرچه قصه طویل است ولی برای رفع ملال به تلخیص آن پرداخته شود در همین سال فوق الذکر نصاری بر آر شیه کنی حریت مسلمانان و اخراج ایشان از اندلس نحو یکه دست اسلام در اختصار مقبرت اندلس نمانده باشه باشد عزم نمودند. لہذا برای کامیابی خود لشکری که از شجاع آن عصر عاجز بود به سرکردگی طاغیه که معروف به دون نطره و بیست و پنج نفر ملک از ملکان فرنگی بود تجہیز و آماده حمله بر قلعه غروه غرناطه که رئیس آنجا ابوالولید اسمعیل بن احمر بود ساختند و پیش از آنکه حمله نمایند رفتند بسوی باب