Page 86

۷۹ پرورش آموز درون پروران روزی آرنده روزی خوران و از تشبیهات و استعارات لطیف و غریب اوست ابیات ذیل: بهار فریدون و گلزار جم ز باد خزان گشت تاراج غم نسب نامه دولت کیقباد ورق بر ورق هر سویی برده باد در بیت اول (دارا) و دبدبه او را به بهار و گلزار تشبیه کرده و زخم خوردن و بهلاکت رسیدن او را به باد خزان و در بیت دوم دارا را به (نسب نامه) تشبیه نموده و زخم خوردنش را بپراکندن باد اوراق آنرا این تشبیه چقدر مقصود را پرسوز ساخته و تا کجا ها از حسن الم و حزن تحریک میکند. چون شب علم سیاه برداشت شبرنگ تو رقص راه برداشت زهره طبق نثار بر فرق تا نور تو کی بر آید از شرق این دو بیت در صفت معراج از لیلی مجنون است و در هر مصرع هر دو بیت استعاره واقع شده علمدار را از بهر شب و نثار کن را از بهر زهره استعاره کرده و میگوید وقتی که علمدار شب بیرق سیاه را بر داشت یعنی تاریکی شب عالم را فرا گرفت. شبرنگ یعنی مرکب تو به پویه در آمد.