Page 72

٦٥ ساعد و ساق عروسان چمن را بینی همه بربسته حلی و همه پوشیده حلل پیش پیکان گل و خنجر بید از پی آنکه تا نسازند کین و نسگالند جدل بر محیط فلک از ژاله سپر سازد ماه بربسیط کرہ از خوید زرہ پوشد تل باد با آب شمر آن کند اندر بستان که کند با رخ آئینه بسوهان صیقل و ان کند عکس رخ لاله بگردش که شب عکس آتش نکند گرہ تنور مقل مرغزاری شود اکنون فلک بر در او راست چونا نکه تو گوئی همه ناقه است جمل از پی انکه مزاجش نخند فاسد خون سرخ بید از همه اعضا بکشاید اکحل هر زمانه دگری براقی از قوس قزح درگهی ببینی افراشته تا اوج زحل برثالی که بجز نیش مثل نتوان زد جز بحالی در دستور جهان صدر اجل انکه رایش دهد اجرام کواکب را نور انکه کلکش کند اشکال حوادث را حل دیگر شعرا نیز ازین قصیده استقبال کرده اند اما در متوسطین سلمان و در متأخرین میرزا بیدل استقبال کرده ، سلمان مطلع انوری را بد و مصرع تضمین مینماید و می سراید :- شاه انجم چو مشرف کند ایوان حمل عامل نامیه را با ز فرستد بعمل ابر نورد ز چو از بحر برآید بهوا جرم خورشید چو از حوت درآید محمل