Page 56

عقل کل ٤٩ برفتم پیش شاهنشاه همت تا زمین بوسم اشارت کرد دولت را که بالا خوان بشانش این قصیده خاقانی را سائر استادان استقبال کرده اند از متاخرین مرزا بیدل نیز درین زمینه قصیده دارای سه مطلع در منقبت شاه ولایت مآب و داد سخنوری میدهد و در اینجا چند بیت از ان نگارش می پذیرد :- بیدل باین شوری که در سر دارم از سودای پنهانش سرم موئی اگر بالم جهان درد گریبانش وگر در عرصه شوق جنون رنگی بگردانم محرف میخورد یکسر جهات از هر ارکانش ولی ناموس غیرت از فضولی شرم میدارد که برخوان توهم چینم استغنای مهمانش نمی بینم مرادی زین طپیدنگاه بیحاصل که دل بر بسمل نازد یا جگر کاهد بپیکانش بافسون خیال هرزه دو تا کی نفس سوزم نه دنیا ساغر تسکین نه من مجنون عطشانش مطلع دوم امید اینجا بغارتگاه حسرت رفته سامانش بهر دستی که دیدم پاره دارد ز دامانش کشاد کشتهای حرص از بس جنون انگیخت در سرها بدر زد عافیت از کوچه چاک گریبانش درین صحرا چه خواهی خورد جز اندوه ناکامی وداع سلک دندانهاست فرق چاک خندانش ز چشمکهای انجم با تغافل زیستن تا کی حذر کن از دهان غار و دندانهای پنهانش