Page 47

٤٠ دنیا بکس باقی نماند آنانکه کهن شدند و آنها که نوند هر یک بمراد خویش لختی بدوند این کهنه جهان بکس نماند جاوید رفتند و روند و دیگر آیند و روند کاسه سر این کاسه که بس نکوش پرداخته اند بشکسته و در رهگذر انداخته اند زنهار بر او قدم بخواری ننهی کاین کاسه سر کاسه های سرساخته اند حکیم درین رباعی از تکبر و خرام بعجب نهی میکند و مرزا بیدل این مضمون را بسبک خود در آورده جهانرا (زمین دل) معرفی کند و گوید: در همچو زمین از آداب بایست بسر راه رفت چنانکه می سراید:- درین ادیکده جز بهر هیچ جا مگذار جهان تمام زمین دل است پا مگذار هم درینمضمون حکیم گوید این کوزه گران که دست در گل دارند عقل و خرد و هوش بر ان بگمارند بر گل لگد و تپانچه تا چند زنند خاک بدن است تا چند بپندارند نکوهش از صحبت نا اهل جانم فدای انکه او اهل بود سر در قدمش اگر نهم سهل بود