Page 46

۳۹ در هر دشتی که لاله زاری بوده است آن لاله ز خون شهریاری بوده است هر برگ بنفشه کز زمین میروید خالی است که بر روی نگاری بودست عهد آنرا منگر که ذوفنون آید مرد در عهد و وفا نگر که چون آید مرد از عهد و عهده گر برون آید مرد از هر چه گمان بری فزون آید مرد افسوس جوانی افسوس که نامه جوانی طی شد وین تازه بهار ارغوانی طی شد آن مرغ طرب که نام او بود شباب فریاد ندانم که کی آمد کی شد بیخوفی از مرگ آنروز نیم کز عدمم بیم آید کابن نیمه مرا خوشتر ازین نیم آید جانی است درین جهان مرا عاریتی تسلیم کنم چو وقت تسلیم آید عجز از معرفت آنان که خلاصه جهان ایشانند بر اوج فلک براق فکرت رانند در معرفت ذات تو مانند فلک سرگشته و سرنگون و سرگردانند