Page 44

۳۷ خوش باش که بعد ازین تو ماهی از سلخ بغره آید و از غره بسلخ قناعت - ترک تعلق یک نان بدو روزگر شود حاصل شر وز کوزه شکسته دم آبی سرد محکوم کم از خودی چرا باید بود یا خدمت چون خودی چرا باید کرد اهل ظاهر بحقیقت نرسیدند ۴ آنانکه محیط فضل و آداب شدند در جمع کمال شمع اصحاب شدند ره زین شب تاریک نبردند برون گفتند فسانه و در خواب شدند قدرشناسی از حال از حادثه زمان زاینده مترس وز هرچه رسد چونیست پاینده مترس این یکدم نقد را بعشرت گذران از رفته میندییش و زآینده مترس رباعی روزی که گذشته است از و یاد مکن فردا که نیامده است فریاد مکن بر نامده و گذشته بنیاد مکن حالی خوش باش و عمر بر باد مکن گویند از تمام رباعیات حکیم همین صدای دو رباعی فوق برخیزد و مقوله (اغتنم الفرصة بین العدمین ) حاصل آن باشد و درین فلسفه با (اپیکورس) موافقت دارد.