Page image — the source of record
Machine transcription
۲۰۵
بتکلم به تبسم بخموشی به نگاه میتوان برد بهر شیوه دل آسان من
قمری ریخته بالم به پناه که روم تا یکی سرکشی ای سر و خرامان من
نیست پرهیز من از زهد که خاکم برسر ترسم آلوده شود دامن عصیان از من
اشک بیهوده مریز اینهمه از دیده کلیم
گرد غم را نتوان شست بطوفان من
از ابیات فوق معلوم است که کلیم قصائد و غزل همه را یکدست میرساند و در هر
بیت بند و بست مضمون تازه میکند و بواسطه تشبیه و استعاره و حسن تعلیل
و غیره خیال آفرینی می نماید. واز اشعار منتخبه اوست ابیات ذیل :-
از جهان بی بهره را نبود تمنا عمر خضر روز کوتاه از برای روزه داران بهتر اس
اغنیا بهره نراندوخته خود مبرند که همین تشنه لبی قسمت دریا باشد
دوستان نازک مزاج و ما لبی نازک دماغ چون کسی اوقات صرف اینچن خاطر کند
هر که خود بین و خود آرا از هنر محروم است همچو طاوس که پر زینت کم پرواز است
نهال سرکش و گل بیوفا و لاله دورو در بچمن بچه امید آشیان بندم
مکشی زبان به زخودی را چو ببینی زنهار که شمع شب مهتاب نباشی
مقبول روزگار گشتیم و امینیم مارا که بر نداشته چون بر زمین زند
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.