Page 21

١٤ رباعیات با آنکه دلم از غم هجرت خونست شادی کنم توأم ز غم افزون است اندیشه کنم هر شب و گویم یا رب هجرانش چنین است و صالش چون است وله ای از گلش رخ رنگ بر برده و بوی رنگ از رخ حور برده و بو از پی موی گلگون گردو چوروی شویی همه جوی مشکین گردد چو مو فشانی همه کوی وله چون کار دلم ز زلف او ماند گره در هر رگ جان صد آرزو ماند گره امید ز گریه بود افسوس افسوس کانهم شب وصل در گلو ماند گره و از معاصرین رودکی است شهید بلخی و دو بیت ذیل را از وی آرند:- دانش و خواسته است نرگس و گل که بیکجای نشکفند بهم هر کرا دانش است خواسته نیست هر کرا خواسته است دانش کم رودکی در مرثیه او گوید:- کاروان شهید رفت از پیش واندگر رفته گیر و می اندیش از شمار دو چشم یکتن کم و ز شمار خرد هزاران بیش