Machine transcription
٢٠٢
سرود مجلس مستان دمی بشنود نهاده ابر بهر خانه سینه بر لب بام
شکوفه پیرهن سبز شاخ اگرچه فگند ندید پر تو خورشید را درین ایام
چمن زیک نم باران رسانده سبزه بپای بسرعتی که کسی پس دهد جواب سلام
سحاب از تیر باران بهاری ببوستان جمله گلها را نشان کرد
بنوعی آتش گل در گرفته است که بلبل رفت و در آبی آشیان کرد
دگر بهار جهاز ایچنان گلستان کرد کز شوق سیر چمن سرو را خرامان کرد
چو وامدار تهیدست از خجالت ابر بزیر سبزه زمین روی خویش پنهان کرد
زناز کی نتوان غنچه را ز گلبن چید گل حباب نیار د کسی بدا مان کرد
چراغ روز مگو بی فروغ میباشد ببین که لاله رو دشت را فروزان کرد
رموز غنچه پیچیدگی بیانی نیست چه شد که بلبل خود را هزار دستان کرد
زمستان
خورشید دگر نقاب دار است منقل معشوق در کنار است
محراب جهانیان بخاری است تسبیح خلائق از شرار است
چون آئینه بسته شد نفسها دل از دم سرد سنگسار است
یخ بر سر کوچه بند می آید نی راه پیاده نی سوار است
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
