Page image — the source of record
Machine transcription
۱۲
خواهی اندر عنا و محنت و زی خواهی اندر نشاط و نعمت و ناز
خواهی اندک تر از جهان بپذیر خواهی از ری بگیر تا بحجاز
اینهمه روز مرگ اگر بینی نشناسی ز یکدگرشان باز
ترک طمع و نکوهرش از مدست
تا کی گوئی که اهل گیتی در هستی و نیستی لئیمند
چون تو طمع از جهان ببری دانی که همه جهان کریمند
ضعف پیری و حسرت جوانی
مرا بسود و فروریخت هرچه دندان بود نبود دندان بل چراغ تابان بود
یکی نماند کنون بل همه بسود و بریخت چه نحس بود همانا که نحس کیوان بود
نه نحس کیوان بود نه روزگار دراز چه بود منت بگویم قضای یزدان بود
همی ندانی ای آقاسب غالیه موی که حال بنده از ین پیش بر چه سامان بود
شد آنزمانه که رویش بسان دیبا بود شد آنزمانه که مویش برنگ قطران بود
دلم خزانه پر گنج بود و گنج سخن نشان نامه ما مهر و شعر عنوان بود
بسا ولا که بسان حریر کرده بشعر از ان سپس که بکر دار سنگ سندان بود
همیشه دستش زی زلفکان خوشبو بود همیشه گوشش زی مردم سخندان بود
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.