Page 176

١٦٩ مجلد بنوحه گرم کن از نی نوا مجوی خنجر بسینه تیز کن از کس فسان مخواه گرنا گهت بروی هوس دیده واشود بهر خراش تیزی نوک سنان مخواه دنیا حلاوتی نرساند بکام کس این لقمه را مناسبتی با دهان مخواه لب بستن از طلب روش همت است و بس گفتم مخواه تن ز من صد داستان مخواه تابستان زتاب شعشه مهر سایه بهر پناه سز د که بگسلد از شخص و پیش گیر د را فروغ مهر تف میدگی چنان گردید که شعله بر سر خود زود و در د داخ گرگاه شود برشته چو ماهی درون روغی گرم چو عکس ماه نو افتد درین هوا بمیاه ز هر هی هوا پر تو شهاب دهد زبسکه تاب هوا بر فروخت گونه کا بگر در آئینه آب عکس مهر افتاد که آفتاب زگر ما برد بآب پناه نه آب را متموج کند و زیدن باد که شخص موج ز گرما کند بآب شناه همین نه شخص پناه اورد بسایه بس که سایه نیز ز گرما برد بشخص پناه نکوهش از جهل و طلب علم شکست رنگ شباب هنوز رعنائی در ان دیار که زاد ی هنوز انجائی بحیرتم که چه دارور ناندت زین درد که هین جہلی و داری کمال دانائی