Page 141

١٣٤ سما عکس شفاف و صحیفه هست پولا زمین شکل جدائی کتابیست مسعود شگوفه چون گل رویت کشاده روی مطی بنفشه چون سر زلفت معنبر سیمیار نمود صورت بادام در نقاب شگوفه چنانکه دیده خوبان بطرف شقه حجاب برون کشید جهان از فضار باز بنفشه مگر نکرد چو سوسن بمدح شاه زبان تر سپهر مرتبه دلشاد شاه حجم که از آن کو رخسروان بگیر بر سرآمده است تا جویبر ہزار بار بروزی شکسته از نگین شکوه مقنعه او کلاه گوشه سنجر از غزلیات سلمان : زکویش نسیم صبا بومی برد ببویش دلم ره بدان کوی برد دلی از چنین زلف او چون جید کہ باد حر جان بیک موی برد خیال کنارش بسی داشتند زہی پیر من کز میان کوئی مصرع دوم در نسخه دیوان سلمان بطور فوق تحریر یافته و غالب آنست که چنین خواهد بود. زدو پیر من از میان گوی برد به پشتی رویش قوی گشت زلف دل عالمی را از ان روی برد دلی داشت سلمان بند ان سرگم چرا گم شد آن لعل دلجوی برد (١) دلشاد خاتون ملکه صاحب نفوذ و خانم حسن ایلخانی والی بند او بوده سلمان قصائد غرادر مدح این ملکه دارد وفات او مابین ٧٥١ و ٧٥٥ واقع گشته.