Page 86

(۸۱) در صنف امرا بیشتر محبتی که داشت با آقا محمد بن ابی بکر بن سعد زنگی است که شهزاده با شوکت و شان بلکه شخص هنرور همه دانی بود در عالم سفر از الم شدت بیماری پدر با خبر شده سراسیمه و مضطرب پایگاه سمت شیراز بود مکر در عرضراه بر خلقی از حادثه فوتش شنود با اینکه رتبه ولیعهدی داشت جمعیت امرا انتظار داشتند که تشریف فرما شده تخت و تاج پدر را مالک میشود، بدین باعث عموماً به سوگواری و ماتم داری او مصروف شدند و شیخ را که از ین واقعه تالم و تاسف بسیاری بود در ین اوقات مرثیه نگاشتند که از هر بیت آن، بوی از خون جگر می آید. بزرگان چشم و دل در انتظار عزیزان عبث ساعت میشمارند غلامان در و گوهر می فشانند کنیزان ست ساعد می نگارند ملاظمان سیاق و بدرقه فان بر هواران تازه ی بر سوارند که شاهنشاه عادل سعد بو بکر به ایوان شهنشاهی در آرند حرم شادی کنان بر طاق ایوان که مروارید بر تاجش ببارند امید تاج و تخت خسروی بود از ین غافل که تا بوتش در آرند