Page 381

(٣٧٤) چیستی هست ندانم که رو بما آورد رسید گل و نسرین بخیر و خوبی باد از دیده خون دل همه بر رو مارود موج انکار شراب این حکایت با آن شد اینخوابه که در صومعه بازم رطل گرانم ده ای مرید خرابا شراب عیش نهانیست کاری بی بنیاد یارب بوقت گل گنه بنده عفو کن حاشا که من ببوسم گل ترک می کنم ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه تست دردمندان بلا زهر هلاهل نوشند که بود ساقی و این باده از کجا آورد بنفشه شاد و خوش آمد سمن صفا آورد بر رو ما ز دیده ندانم چها رود غالباً اینقدرم عقل کفایت با کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد شادی شیخی که خانقاه ندارد زدیم بر صف رندان هرانچه بادا باد وین ماجرا به سرو لب جویبار بخش من لاف عقل نیزم این کار کی کنم عرض خود میبری زحمت ما میدار قتل این قوم خطا باشد تا آن تا نکنی اکثریه محاورات چنان مینمایند که محض در گفتگو و بی تکلفی باستعمال می آیند و غیراه اهل قلم باینخیال که این روش اخلاف متانت گفته خواهد در تصنیفات مستعمل نمیکنند، در زبان اردو این محاورات مثلاً جا و یهی،، ،، نمی یهی یه کجئی ، دکھیه لیا،، وهمچنان غیره الفاظ بذاکرا و ابروی که میگذاری که باشم تا انچه دیدنی بود دیدیم.