Page 358

( ٣٥٣ ) تمثال معشوقان باوفا را بحضور محبوبه خود پیش نموده خواهش التفاتی میکند . شمع و گل و پروانه و بلبل همه جمع اند ای دوست بیا رحم بتنهایی ما کن موجب فشار از شدن حیا و گریه ترا حیا و مرا آب دیده شد غماز وگرنه عاشق و معشوق راز دارانند بر کامروائی دیگران حسرت بردن چو با حبیب نشینی و باده پیمایی بیاد آر حریفان باده پیما را در استاد دلچسپی عشق یک قصه بیش نیست غم عشق و این عجب از هر که هر چه می شنوم نا مکرر است انتظار محبوبه بر فدای معشوق و هم برا و عرض کردن است که در اندل در راه عشق میسوختم که پیش اندر قدم چو شمع او خود گذر بمن چو نسیم سحر نکرد حظ گرفتن از شب بیدار و بیاد معشوق بودن از صبا پرس که ما را همه شب تا در صبح بوی زلف تو هما مونس جانست که بوست مقام حیرت که بوسیله زر و زور از معشوقانها میتواندند و خود التفاتی نمیکند از بهر بوسه لبش جان همی دهم اینم نمی ستاند و آنم نمیدهد