Page 355

(۳۵۰) اینست که حضرت خواجه رموز این جذبات صحیحه را باین زمزمه ترشح مینمایند . . ؎ صبحدم مرغ چمن با گل نو خاسته گفت ناز کم کن که درین باغ بسی چو تو شگفت گل بخندید که از راست نرنجیم ولی هیچ عاشق سخن سخت بمعشوق نگفت تابش جذبات آفتاب عشق اگر چه سزاوار و خاصه عالم شباب است ولی مسلّم شد که از پاش سایه پیری شدت شعله های این آتش فرو ننشست ، و درین زمان بر عاشق ناتوان واقعات و حالات مختلف میگذرد که گهی میگوید ، و ندعی هوسنا در عهد شباب او و گاهی خیال میکند که حرارت عشق خاصیّتاً قوّت جوانی بخشد و بدین امید معشوق را مخاطب ساخته تمنا دارد که . . ؎ گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم گیر که سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم و باز میگوید هر چند پیر خسته دل ناتوان شدم هرگز خیال روی تو کردم جوان شدم رگهای کاشی نیز بدین سودا سری دارد و میگوید ، مصرع عشق در ایام پیری جوان تر است