Page 339

(٣٣٤) لعل می کند آن اینست که در آن روز فی الواقع امتیاز نیکی و بدی شدنی است در اینجا تقابل نان حلال و آب حرام در اینجا علاوه از صنعت اضداد که موزون و خوشنما افتاده اصل مضمون را نیز بدرجه انتها بلاغت بخشیده یعنی اگر نان زاهد با وجود صفت حلال بودن گران است مایه تاسف واحرای بران زاهد ست حرام با پست تر شو دوم گرا مقصد را نبرد برای زاهد تاسف بسیار است فقیه مدرسه دی مست بود فتوی داد که می حرام ولی به زمال اوقاف است در بلاغت حسن طرز ادای اینطور عبارت خاصه لحاظ ضروریست اولاً اعتراف باین امر که گوچه شراب حرام نکنه هم بد و بیست اماد بعد ازان میگوید بهر حال از مال وقف اوقاف بهر حال بهتر است و خوبتر اینکه وقتی اینگونه در افکار کلمات از زبان شخص ان هم واز زبان مدرس و علاوه بر ان فتوای او درها فقیه بیان و اثبات نماید و نقیر انسان بعالم مستی ادعا مقید بدون فکری میسازد و مرا حسن سخن اینست که فقیه اظهار حقیقت یک بیجاست هم میکند ، بی سمت بود و خیال چون و چرا از خاطرش یکطرف شده بود بانچه در دل داشت بر زبان آورد زانیکه تصورات سیئه اعمال شان بنده غضب ایزدی را بد لها ارائه و قایم میکند بر سر چشمه کار را فهم و حضرت او سبحانه کاره است، که ذره ذره اعمال جمیعه