Page 327

(۳۲۴) روح افزای معشوق گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش تاسحر گه زکنار تو جوان برخیزم ترغیب جود و کرم ای نخویشم من سخنی هست بگوی ترکن تا ساغرت پر است بنوشان و بنوشان کن انجام غریب آزاری پس تجربه کردیم درین دیر مکافات با در دکشان هر که در افتاد بر افتاد اثر سوختن دلها سوز آه سینه سوزان من سوخت این افسردگان خام را موقع حقیقی جوشش بیان در لسان مؤلفان بدست می افتد که ذوق اظهار جذبات و خیالات مخصوصی مد نظر باشد مثلاً رنج و غم، فخر و ناز، غیظ و غضب، عشق و محبت و صوفیگری که بر حضرت خواجه جذبات مستی و رندی غالب بود از انست که عموماً کلام شانرا آنقدر پر جوش و مست میابیم که در حیات هزار ساله شاعری فارسی خیالی بمقابل او نمی بینیم تصور افکار او را وقتی کرده میتوانیم که اول جوش