Page 32

(۲۷) برجهی میدمن از وعده یی تو دامیست برش گرفتم در ادام دانم بعد ازین در تحت عبارات اشعاریکه می آیند بر لطافت و صفای بیان لحاظ مخصوصی می آید . احسان بزرگی که کابل کمال ابر فن شاعری احسان بزرگی دارد انیست که هجو و شاعری یعنی هجو و ظرافتی که باصطلاح انوری و سوزنی درو زبان بیگان شده بود، آمال کمال این طور را با نتهای لطافت چاشنی و ذائقه بخشی و گرچه نوشتر آلوده دگر این صنف بیهوده گچی محو می شد. ولے چونکہ ایک ہنر نزدہ شعرا بوده باصول معاش شان تعلقی گردید. ازینکه نمی خواستند که ازین شیوه ترک کلی کنند چنانچه ارسلان و امراء که در اوای صله لیت و لعلی بظهور می آمد، در آن اثنا کمال هجو و ظرافت را بروی کار تا آورد و بران ظرافت هجوی ظریفانه مینوشت و که شخص هجو شده را مخطوط و متأثر میساخت یعنی بر پیرایه ظریفانه برگانی از ممدوح خویش در خواست زین و لجام و بخود را که اسب می نمود یک پیرایه ظریفانه ادای مطلب بود . ؎ دوش خرمنده کرد پیشم یاد کارشیک خواجه زندگی تو داد