Page 302

(۲۹۷) و قصاید می یابیم که ابرام گدایانه شان انسان را از ذوق خواندن وا داشته و از مطالعه شرمساری می بخشد، حضرت خواجه گل ازین رویه مبراست، البته مدحیه مینویسند هرگاه صله میرسد بهتر خوب و الّا حواله به تقدیر کرده خاموش میباشند اگر چه گاه گاهی امروزه آقا حمال خفیف تقاضائی میکنند اما رویه و پیرایه بس لطیف دارند و در یک قطعه میفرمایند: ۲۹ ص بسمع خواجه رسان ای رفیق وقت نشان بخلوتی که در آن اجنبی صبا باشد لطیفه بیان آر و خوش بخنداندش به نکته که دلش را در آن رضا باشد پس آنگهی زکرم اینقدر بپرس الطف که گر وظیفه تقاضا کنم روا باشد و در قطعه دیگر بجه لطف و نزاکت کنایته می آرند: دوش در خواب چنان دید خیالم که سحر گذر افتاد بر اصطبل شهیم پنهانی بسته بر آخور او بستر من جو میخورد تو بره افشاند و بمن گفت مرا میدانی هیچ تعبیر نمیدانمش این خواب که چیست تو بفرمای که در فهم نداری ثانی طرز معاش وگذرانشان از مضامین و اشعار و کلام و واقعات صورت حیات نشان خواهم اه قاهر