Page 301

(۲۹۶) یعنی از صورت کلام شان کاملاً به اثبات میرسد که سلاطین وامراء را بموجب حصول صله مدحیه و قصاید میفرستادند ، چنانچه در یک قصیده بلیغ جیده میفرمایند ! شاه برمونزه ندید و سخن چنان نکرد شأنیزدم دید و مدحش گفتم هیچم نداد کارشنا با چنین باشد تو ایرا فظ سریع داد بروز رستا توفیق خصت نشاد باد مدعا این حکایات غلطیست که حضرت خواجه دست و پا بسته بگوشه نشسته در کسب معاش فکری نداشتند و در قطعه دیگر مینویسند ! خسرو دادگرا شیر دلا بحر کفا ای کمال تو به انواع هنر ارزانی در دوران آنچه بید و ستم از شاه وز همه بر بود یکیدم فلک جو گانے ولی حسن روز کار ازینجا ست که معاصرین شان رخصت وذلت کار میگرفتند و حضرت خواجه از نعمت و عزت بهره میبرد انوری، ظهیر فاریابی ، سلمان ساوجی که از رجال نامور بودند ولی هر یک بجائی و خیالی یعنی هر کرا مدح میگفتند و اینکه صله کمتر و دبرتر میدیدند به هجو پرداخته سخن بجائے میرسید که از تهذین و شایستگی چشم پوشی میشد ، در کلام ظهیر و غیره شعر ا بیشتر بچه قطعات کمی که حصه ادم سراپا ، .. باشد