Page 274

(۲۶۹) گفته در قدم من گہر اندازہ بچشم دلبری و دلبر و در دام بلایش انداز چشم فتان تو هر جا که بلا انگیزد هر کجا مرغ دلی بال کشاید از حال خوش کمند بست زلف شکن در شکنش عاقل آنست که در پا تو اندازد سر بوی گیسوی تو هر جا که جگر سوخته ایست هر کر اور دبینداخت دو ا چاره کند یکشب خیال چشم تو نه دیدیم با نخواب غمزه است دل میبرد چشم توام خون میخورد زا هد دیدم تو به زر و تو روی روی من خراباتیم و باده پرست می کشندم چو سبو دوش بدوش طاهر نمیشود اثر صبح گویا اینک از بهر قدم ها تو گو هر دانم دل ما برد کنون تا بکجایش اندازد ای بسا کس که در عرصه بلایش اندا زد به کمانخانه ابرو ز هواش اندازد وه چه خوش باشد اگر بخت عاشر اندازد پیشتر زانکه فراق تو بپاش اندازد در پی قافله باد صباش اندازد که کند چاره سلمان که دو اش اندازد زان شب بگر چشم ندیدیم خواب است روز و شب در شکار این شرابی قتله است هیچشون خدا شرم و زر و تو حیا است در خرابات مغان عاشق و مست می برندم چو قدح دست بدست دود دلم دریچه خاور گرفته است