Page 262

(٢٥٧) زمانه بود، نقل است که باری خواجه سلمان در سفری فرود آمد و با ساز و سرود امیرانه بر کنار یک چشمه فروکش بعد اتفاقاً عبید در سفر که روزگار مراکرید زکانی از گوشه رُونما شد، سلمان چُون دید که از ندیم سوء که می آید عبید گفت از قزوین برسان کرد که اگر از کلام سلمان چیزی بخاطر دارید بفرمائید عبید این اشعار را خواند . من خراباتیم و باده پرست در خرابات مغان عاشق و مست می کشندم چو سبو دوش بدوش می برندم چو قدح دست بدست سبویی از باده بر دوش و سینه چاکی بخود می گفت که سلمان شخص بلند رتبه است که این اشعار از او شان گفته میشود و عجب نیست که این کلام خانمان شان باشد، سلمان خیلی آشفته و بر هم شد ولی قیافتاً شناخت که عبید است، سوگند داده و پرسید و عبید اقرار کرده باز گفت که شما بلا مشاهده مردم را هجو میکنید و این مناسب نیست من محض باین غرض به بغداد آمدم که شما را از ذایقه هجو گوئی بچشانم اما بسی خوش بخت مینمائید که قصداً ازین خیال در گذشتم، سلمان تشکر بسیاری بجا آورده از نقدیه و البسه با و بخشیده