Page 260

(٢٥٥) قطعه چهارم دیگر از خرج تر و دخل کشی چندست غرضی هست قرضی غربا بازد بنده را غیر در شاه در دیگر نیست قرض باید که زانعام شما باز دهد وجه این قرض که از من غر با میخواند گر نخواهد ز تو سلمان زکجا باز دهد سلطان قطعه اول فی البدیهه این بیت را فرمود ۰ ره ابریشم که در مد و دریمی است بدهندش که التماس غریبی است غرض اینکه با وجود برحالی جایدا دو تنخواه قرضداری که داشت ادا کرده شد، و سلمان گوشه نشینی اختیار کرده تا زمان حیا از هر گونه تعلق آزاد بود، حسب روایت دولت شاه بحد مجرد وفات کرد، ولی مولوی غلام علی آزاد مینویسد که من نسخه دیوان سلمان را که در ۷۹۱ هجری نوشته شده بود دیدم که در خاتمه آن قطعه مرقوم بود، و از قرائن ظاهر است که صاحب قطعه معصر سلمان بود، قطعه بنیست ه محل آیت اعجاز پارسی سلمان که کرد ناطقه پیش سن معجز اقرار ندید بر سر شاخ گل سخن اصلاً بها مرطبع جوا و عندلیب خوش گفتار