Page 228

(۲۲۳) امیر چہ صفت این مضمون را آدا میکند . ہ می حاجت نیست سرمه کشیدن را در چشم تو تا خمار باشد معشوقه بلا از رنج و غمی که بر عاشقان عائد باشد بے خبر بود رسم و مروج است ملاحظہ کنید که امیر این نکته را چقدر لطیف و مرغوب بیان کرده . ہ گل چہ داند کہ درد بلبل چیست اوہمین کار رنگ بو داند معشوقه میخواهد که اداہای معشوقانہ را ترک گفته و اورا از اینچنین باز میدارند کہ . ہ ہنوز ایمان دل بسیار غارت کردنی مسلمانی میاموز این دو چشم مسلمانرا وقت وداع معشوق را معطل میکنند تا آب دیده ہا بستہ و بعد ازان رفتن او . ہ میروی و گریہ می آید مرا ساعتی بنشین کہ باران بگذرد تأثیر نگاہ لطف قہر را تفریق میکند . ہ گفتم چگونه میکشی و زنده میکنی از یک نگاه کشت و نگاه دگر نکرد خیال و شعر سعدیست . ہ