Page 226

(۷۲۱) کشتم از تیغ جفائیش خویش را بر تو آسان کردم و برخویش هم من کجا خسبم که از فریاد من شب نخسبد کسی در کوی تو صبر طلب میکنند از دل عاشق همچو خرابی که بر خراب نویسند یعنی مشوقه از دل عاشق صبر میخواهد این یک محال است کانه زمین خرابه مالیه میخواهند . سه این دیده چو ریزی از بروان است کاین شعله بجان گرفت ما را ای خواب برو که باز امشب سودای فلان گرفت ما را ای عشق کار تو بچو من با کسی فتاد گویا کسی نماند جهان خراب را کس چه داند که چه رفت از غم تو دوش من از شب تیره خبر پرس کی محرم بوده است دل ندارم غم جانا بچه بتوانم خورد پیش ازین گرچه غمی بود ولی هم بود است بیا بر دوستان جانان قضا کن همان تیر یکه بر دشمن خطا شد دل باز سوی آن بت بدخو چه میرود آن خو گرفت باز در ان کوچه میرود جان میرود ز تن چو گره میزند زلف مردن مراست از گره او چه میرود گر بینی دل ویران مرا گوئیا هیچ گه آباد نبود کافری رخت دلم غارت کرد شهر اسلام و مرا داد نبود