Page 218

(۲۱۳) راهرو چون در ریا کوشد مرید شهوت است بیوه زن چون رخ بیاراید بذوق شوهر است فخر خاک تست هرگاه نور بالا بر تو تافت سایه نه بر پا شود هرگه که بر تارک خور است کار اینجا کن که تشویش است در محشر بسی آب زمین را پر که در دریا بسا شور و شر است پاکری کیسین که حرص مال دارد دور نیست عود و سرگین هر چه در تپش فتند خاکستر است ای برادر ما در د هر از خود و خونت مرنج چون ترا خون برادر به ز شیر ما در است دیر خاکی را نمونه میکند کین آدم است بحرآبی را غلوله میکند کین گوهر است البته اهل سخن در قصیده اندازه جودت طبع شاعر را از مخلص یعنی گریز او میدانند، به لحاظ این معیار امیر خسرو از همه معاصرین خود ممتاز بنظر،