Page 183

(۱۷۸) مانند زره کند بود همچو بلندی داشت که سعدی از شیراز تمنای صحبت او را داشت، بلکه همه مورخین و اکثر تذکره نویس باین حقیقت اعتراف کرده اند تسلیم شده اند که سلطان شهید سعدی را از شیراز بتکلیف را عذر آورده برآمدن فرمود و سعدی بعذر پیری و ناتوانی نپروخته نوشت که خسرو جوهر قابلی است و تربیت او ضرور نیست، و دران زمان عمر خسرو از ۳۲ سال بیشتر نبود. - ولی با همه محسنا بعض بعض شعرای ایرانی تعصب قومی را نتوانستند که بپوشانند چنانچه عبید که شخص شاعر همعصر امیر خسرو گفته میشود میگوید غلط افتاد خسرو را ز خامی که سگ با پخت در دیگ نظامی عمر مادر زاد بود امیر قدرتاً شاعر بود و از بطن مادر شاعر بوجود آمده که جد و آبایش را با فن شاعری هیچ سروکارے نبود و بجای قلم از تیغ کار میگرفتند ولی امیر که هنوز دندان شیر نمیداخته بود روز باش در طفلی بطفولیت بی اختیار زبانش بکلمات شعر اسرار میداد چنانچه در دیباچه غرة الکمال خود مینویسند. در آن صغر سن که دندان املی فشان سخن میگفتم و گوهر از دهانم میریخت حصه دوم صفحه ۱۰۰ سطر ۶ قربان