Page 120

(۱۱٥) این نمونه اولاً ثار جهان افروزیست باز تا خیمه نه زد والانیسان و ایار شاخها دختر دوشیزه باغند هنوز باز تا حاطه گردند به الوان ثمار تا نه تاریک بشود سایه انبوه درخت زیر هر برگ چراغی نهند از گل نار کو نظیر از که ز خلعت زنان رخ پین ایکه باور نکنی فی الشجر الاخضر نار سبز هر طرفی داده طبیعت بیگی هم بادا گونه گلگونه کند روی نگار آب پاتر رخ و په و بادام روان همجو در زیر درختان بهشتی انهار غزل مسلم است که شیخ ابو الا باء غزل بود، وقدما ملحه از ابتدا غزل نمیگفتند تشبیه کردن قصاید که بطرز عشقیه تشبیب بهم میرساندند همانا در آن زمان غزل گفته میشد ، وقد ما متاخر مثلاً ظهیر و انوری و بعضی کسان دیگر خارج از قصیده غزلها نوشته اند. اما از رنگینی خیال و نکات شیرین اثری نداشت. البته در امتداد هر زمان که قدر تا زبانها تیز تر و صاف تر شده اور حت حس مضامین و خوشنمائی طرز مثل آنان غزلیات کمال الدین که الله غزل افزون تر شد چنانچه مثلی از غزلیات کمال الدین که لله گذشته ملاحظه کرده اید و نیز از شعرای دیگر آن زمان ذیلاً حمد به رسم عبد الله چان باشم کاغد