Page 679

( شماره ٢٦ ) صحنه ٦ نهاد البته باين عمل معتاد شده نخواهد توانست . عزم وتصميم قطعى ولا يتزلزل خصال خوب ملكات فاضله را در عادات تمرکز داده ومطیع آن میگرداند ! مثلا انسان تصمیم می نماید که هیچ گاه زبانرا بد شنام ومذمت معتاد نخواهد کرد ! و به مقصد نفاق انگیزی بین هم نوعان وسیله قرار نخواهد گرفت ! و گوش را به شنیدن الفاظ بی فایده وسخن چینی حاضر نه می نماید ! ودست را بحق غير با اذيت نوع دراز نه می کند ! چه این چیز ها همه مغایر اخلاق وبر خلاف اوامر وجدانی ومضر شرافت انسانی است ! پس آنرا مر تکب نه می شود بلکه هر زمان از این افعال نفرتی در خیال وضمير خود می پروراند ، البته رفته رفته بايك تصمیم و ثباتی درین راه ، این ملکات جز وعادات وی قرار گرفته ، اعمال ناخوبی را مر تکب نخواهد شد ! وضمناً با ينو سيله ملکات عالیه را تملک خواهد نمود . هم چنان برای غلبه ونفوذ اخلاق ردى وخصایل مذمومه ، همین طریق اعتاد است ؛ که اگر انسانیت حسیات وعواطف صحيحه را مغلوب هو سات وطغیان شهوات ساخته ، ضعفی در تصمیم او طارى وبمقابله قیام نورزد ، ابته عادات ردیه در انسان نفوذ کرده وارادت واعمال او را به جاهای پستی می کشاند . فقط غايه وموفقت انسان درین مبارزه مربوط به این است که از قوه مميزه از روزنامه « ایران » انگلستان و سر نوشت او ( ۲ ) يك قصة مناسب : در پایان این مقاله قصه ای بگوئیم : دو مملکت بود که سابقاً روابط و مناسبات اقتصادی آنها کاملا دلربا ورضايت بخش و پسندیده بود . هرچه از يك ديگر خریداری میکردند بهمان اندازه بیکدیگر می فروختند . بدین ترتیب در مدت چند بن سال مبادلات ایشان کاملاً معادل بود و به هيچ وجه اشكال و حتی در کارشان راه نه می یافت . بهمین جهت صنایع شان روز بروز کاملتر و بهتر می شد و ترقی این صنایع ومنافع آن بیش تر و قطعی تر میگردید . خداوند ، یا همبطان زان روزی که تفرقه وجدائی در بین بشر ایجاد کرد و برای هر يك سرحدات وحقوق وامتيازات وزبان مخصوص معین نمود ، مثل این بود که از روز اول این دو مملکت را برای آن آفرید که اگر محصولات و منابع شان را بروی هم ریزند از همه حیث برای زنده كانی انسانی حتى از حيث مخارج و ووجدان در تفریق خصال وملکات زشت وزيبا كمك وهمر هي خواسته ، وبسه نیروی عزم و تصميم عادت را مطيع اعمال و کارهای خواب قرار دهد . ( غ ، ج اعظمی ) حوايج زیادی وتجملی او كافی خواهد بود بدین معنی که یکی ازین دو مملکت ذو غال وماشین و آلات تهیه میکرد . ودر مقابل منسوجات ابريشمي و شراب های گوارا و میوه های شیرین ، غلات عالی و كن های رنگارنگت و هزار چیز دیگر که برای زنده کی و برای تزئین زنده کی لازم است به مملکت هم سایه خود میفرستادند . يك روز اتفاق افتاد یکی ازین دو مملکت كه يك عصر نيك بختی و خوش گذرانی کامل و در تعقیب ان تجربيات و آزمایش های تفاوت آمیز سیاسی قوت نیروی کار کردن را تا حدی از دست او بدر برد ملاحظه کرد که دو سر رشته کار خودرا از دست داده است . نشست و پلان خود را تشکل داد و مطالعه و رسيده گی کرد تا به خوبی بداند این بد از کجا بوی روی آور شده و این شر از کجا گریبانش را گرفته است . بالا خره نشستند و بر خواستند و مطالعات و گفت و شنود ها کردند تا به علت بد بختی خود واقف شوند . چند نفر پر حرف فضول که همیشه از اینگونه اتفاقات استفاده میکنند وشکرایی بين دوستان ایجاد می نمایند بمیان افتادند و آب را گل آلود کرده به خیال خود مسئولیتی برای این بد بختی ترتیب دادند و نتیجه آن شد که مملکت مزبور با نهایت ساده کی تصمیم گرفت که ازان به بعد از هیچ جا وتقريباً ازان همسايه ودوست قدیمی خود هم چیزی خریداری نکند