Page 401

شماره ۲۱ مجلد پنجم آقایان با سواد و باصطلاح جهان دیده که باطراف و اکناف عالم سیاحت کرده باشند دیده خواهند بود که در همه جای دنیا اگر يك مكتب رسمی از دولت تاسیس شده بصد ها مدارس و بنا های بزرگ عرفانی از قبیل کلاس های اکابر روزانه مدارس لیلیه کلوب های اسپورت دائر یه ها بنام ملی، از جانب افراد حساس و متمول بمنافع روحی ملت بر پاست تنها پروگرام و امتیاز آن ها به اجازه و تصویب وزارت معارف حکومت موافق خواهد بود. همچنان اگر يك شفاخانه دولتی برای تداوی ملکی یا نظامی وجود دارد هزاران مریضخانه های ملی برای خدمت جسمی جامعه مجانی و غیر مجانی اظهار آمادگی میکنند اپتيك ها ( دوا فروشی ) که در بازارهای عالم ولا تعد ولا تحصی است بلکه کمتر دیده شده که کدام دوا خانه دولتی باشد همه ملی و تجارتی است همینطور شرکت های تجارتی و اقتصادی یا موسسات فنی وصنعتی مانند فابريكه های نساجی نخ تابی نجاری آهنگری روغن کشی و ... در همه جا باجلب متخصصین آنها به پول ملت از خارج خریداری و در داخل ممالک دایر می گردد، فقط حکومت بعضی امتیازات برای آنها داده و در فراهم کردن تسهیلات نسبت به تخفیف گمرد در داخل و یا حقوق ترانزیت در خارج ؛ حکومت به امتیازاتی معاونت میکند . هکذا تمدید خطوط شوسه وتيلفون و تلگراف يا ذرايع پسته رسانی را در اغلب مواضع به تصویب واجازه حکومت ، سر مایه داران ملت عهده دار شده اند . حتی معاونت های ملی وتكفل وحمايت جانی از فقرا وايتام را نیز ملیون وظیفه دارند که بوسایل موسسات خیریه و نافعه از قبیل تیاتر وغيره نمايشات پولی فراهم آورده در موقع شدید گرما و سر ما و بحرانهای اقتصادی حیات و راحت آنها را تامین کنند ، امروزه همه اینها را فراموش کرده و باصطلاح بايد دزدسته بحکومت بچسپم حکومت چکده ؟ حکومت در تعمیم معارف بکوشد حکومت برای ما کلاس اکابر و کلوب تهیه کند حکومت دوا فروشی کند حکومت شرکت ملی تاسیس کند حکومت گشته ها را سیر و برهنه ها را بپوشاند . اگر همیشه حکومت وظیفه ما ها را بگیرد ؛ وظایف عمده خود چه وقت خواهد توانست رسیده می کند اگر از وجهه انصاف بگوئیم همین کار هایی که در اکثر جاها از ملت باید صادر شود حکومت ما بافشار های اقتصادی وغیره که در انقلاب دیده عین همه را انجام داده است . بارکاشکه در آن موقعی که ما از دست حکومت داد میزنیم افراد متمول کنز داخته باشیم آقایانیکه برای حفظ شئونات وبسط نفوذ خود در هر سالی ۲۰ هزار روپیه حقوق مستخدمین شخصی میپر دازند و پنجاه هزار روپیه خرچ دسترخوان وعود تیهای حکام برای سر بلندی نزد سيال و شريك ميدهند يك لك روپيه بمفت خوران ول گرد نقد وجنس ميرسانند تا هر صبح وشام در هر کوچه و با زار برای شان دعا کنند و از آنها تعریف و توصیف نمایند دولك روپيه بنام تقاوى بخشودی دهاقین ولی بغرض احتکار غله مايه ميگذارند و . . . چه ضرر دارد نصف يالث مخارج يك سال را بدهند بتاسيس يك دوا خانه ويا افتتاح يك مد رسه ملى ويا اقلاً كمك كنند بآن مؤسسه یا افتاده كه پول صد ها نفر غریب و فقیر را قربان تجر به و ریاسـت خـواهـی خـود كـرده اند تأيك وقتی نزد جامعه مخصوصاً نـسل آينده ملت بخدمات روحی و جسمی نوعی سرهائی بافتخار بلند داشته ويك نويسنده بیچاره را هم به تنقیدات بی مورد مجبور نسازند .