Page 933

سال چهارم صفحه ٤ از برای خدمت دین چند بر بستن کمر چشم خود را وانگهی برسیم و برزر داشتن ای مسلمان معنی اسلام میدانی که چیست عادت عمر کردن خوی حیدر داشتن از دل و جان محو احکام خداوندی شدن پاس دین احمد و شرع پیمبر داشتن یکقلم آزاد کردیدن زبند نفس خویش خویشتن را والهٔ دین مطهر داشتن نماند اعتبار يثرب و بطحا بجای عزت محراب کردن قدر منبر داشتن کشتن اول جملکی با خویشتن همداستان نکته حب الوطن را ازی کر خوانده پاس او را بر تو میشاید سراسر داشتن خود چه حاجت تا بگویم زان وطن مطلب چه بود نیست تنها احتیاج خانه و در داشتن آن وطن اول ولای دین اسلام است و پس خویش را یعنی مطیع شرع انور داشتن باز مهر هر مسلمان را بحکم اتفاق در دل خود روز و شب همچون برادر داشتن دشمن دین را ز دل پنداشتن خوار و ذلیل کافران را در نظر پیوسته احقر داشتن وز برای سجده کردن بر حریم شرع باك پای تا سر ناصیه کردیدن و سر داشتن وانگهی بر صدق بی پایان و اخلاص تمام از اطیعوا الله کام دل میسر داشتن چیست معنی اطیعوا الله پس از احکام حق روی دل بر درگه شاه مظفر داشتن رهبر شرع پیمبر پور دین آنکه هست کار و بارش حرمت شرع پیمبر داشتن شهریار عادل و بادل و حبیب الله ء خان آنکه او را میسزد بر تارک افسر داشتن آنکه چون بیرون کند شمشیر کین را از نیام دشمن او را نباشد چاره جز سر داشتن میسزد از بوی خلق او دماغ عیش را چون نسیم روضه رضوان معطر داشتن میتوان گر وصف نطق او بخاطر بگذرد چیست فکر و دامن دل پر ز کوهی داشتن همت والای او بر همت خود مانده است روز و شب تعمیر ملك ونظم لشكر داشتن میسزد افغان ستان را هم بعهد رافتش خنده از تعمیر خود بر چرخ اخضر داشتن صفحه ٦ سر فراز از فکر کار ما بعالم شد پلی خواجه کرده سربلند از فکر چاکر داشتن چیست حاجت خود به تشهید مدیح حضرتش نام دارا بردن و یاد سکندر داشتن خلق میداند زدارا و سکندر بهتر است هر کرا ز انصاف باشد نظم کشور داشتن بر دعایش نکته سر برود از فکر ندیم کآسمان را میسزد آن نکته از بر داشتن زينت شاهان عالم تا بود تخت وكلاه ذات او فرخنده باد از تخت و افسر داشتن خطابه منظومه افغانی چه احوال دی پر دنیا عبرت واخه ای دانا رنگا رنگ انقلابات دی فيها قسم اختلافات دی هر ملت و هر دولت اخی قطع د فرصت چه فرصت پیدا کی یاده انتقام اخی بی واره نبردر و کالونه نظر که به احوال به جان خبر که چه فرصت موندو و کفارو حی و نکره په موږ خوارو بیا په خود مسلما تا تو خه ونکره کافرانو زړه مو خود په مړا کړودو چه وروم په شه بازو و و پر مصر يا تو موږ راه دوره ويشه مو خور له چه تا که ایطالیا تو پورش بوو پر طرابلسیا تو زړه توکر نوکر بدې و و زشکی رشکی سره برې و و چه دا څه وشوه نا که فضل له ولی الله يو وار نرخ سو چه روسيانو چاو بود پر ايران تو په زرو عالم په مرګی په ظلمت په ملك ككركي په سود سري په مري کړي څه په نور يزي په برې کړي روزخی زرو مالکی پاش سوی رې موغوشی لکه آش سوی په ګرداب کې و حيرت ټوله ډوب سو په حسرت چه يارب چه احوال سو چه علاج په دېر محال سو موږ بدې ناورين اخته وو فکر زن جګر سوخته و و چه دا څه وسوه رحمن ته قادر يې اى سبحان طرابلس مو بالكل هير سو چه دا خرس روسی را نپرسو مړا کو او مصر دواره خَم په مخوره داو زړه نه چه و موږ نه را نژدې سو د حبل طناب په پرې سو موږ په دې غمو اخته وو فکرون او دل سوخته و و چه دا څه بلا سوه پيشه الامان دادى له بيشه بيا نارې سوې چه بلغار سوه را پورته ديل غار پر زرکاتو په حد کړه نې په خپل جا نواخته کړه سر پيا تو پونا پيا تو هې بورش بود پر تورکانو خو دولت سره يو سوه دېر ترکان په ميان کې لوسوه الحاصل چه په اضرار رسيو لې پيشمار