Page 304

صفحه ۱۵ نمبر ۲۱ غزل بر کسی که بگوشش کند، اخبار سیاست شک نیست که یکرو نه کنند کسب سعادت ارباب همم محترم اول جهان است از سعی کمالات بیابند همه عزت ممتاز بشر شو تو بعرفان و کمالات از علم و هنر میشوی شایسته حرمت تحصیل معارف بکن ای نور دو دیده تا آنکه شوی مرد یک دیده رغبت با کوشش و با سعی بشهراه ترقی می پری و میکوشی و بشوی حایز انوار هزاره نما است به دنیا ساعی شود هر دم بگشا چشم بصیرت با علم و هنر سعی چو شد منظم و همدم بی شبهه ز اقران ببری گوی سبقت از علم و ادب گشت توان صاحب عرفان و زکسب هنر یافت توان پایه رفعت که نظم و گهی نثر و گهی خوب و گهی بد (محمود) همیگوید و قصدش شده خدمت یک سبده نماند ! سلطان عشق، با همه شوکت و عظمت خود بر ملک دل صفوت نزال مستولی گردید، آن افسرده گی آن انجماد آن بیخبری نماند. دل از همه چیز خالی با همه کائنات پر گردید ! بله، عشق کائنات است، عشق حیات است، عشق بهار است ! عشق با دل کار دارد : دل با دل راه دارد : دل نشیمنگاه انوار احدیت است، دل اسرار گاه تجلیات حقیقت است، دل آینه مقابل عشقست، هر چیزیکه در ان انعکاس نماید عیناً جهان انعکاس را بمقابل خود عکس میدهد. آفتاب بر آینه میتابد جهان انعکاس بیک شعاع شدید تر ازان چشم را میدرخشاند. این انعکاسات تنها همین شعر بیدل همه دل را نتیجه می بخشد : دل بمن داده تا در و نگرم من هم آئینه در کفش دادم فقط نوره گفت : — اگر در را باز میکنید بکنید ! و گرنه بنام قانون بزور باز خواهیم کرد. باز صدای صاحب خانه موسیو و مینیوشنیه شد که میگفت : — از برای خدا ! بزور دروازه را نشکنید بمن زبان میرسد من دیگر یک کلیدی دارم باز میکنیم. غونتران — ( از درون ) به این نیارم شرف و اصالتی که من دارم در بندیخانه نخواهم درامد. بعد ازین سخن یک روشنی بسیار خفیفی در داخل اوقات پیدا شد که بواسطه آن روشنی شور مثال تلو تلو کنان دیده توانست که شوهرش بپا ایستاده و دهن یک تفنگچه را بشقیقه خود گرفته است. اما دیدن جهان، و برخواستن صدای ( دُروم!) یک خیانچه بهان بود ! ... در عقب صدا دود کثیفی خانه را استیلا کرده، و افتادن یک جسمی بر روی تخته اوتاق خانه بمثل زره در آورد ! ... به افتادن جسم مذکور صدا و آنگاه فغان یک زنی نیز شنیده شد ! ... ( و باقی دارد )