Page 1682

۵ شماره ۱۹ ادبیات زبان افغانی (مخمس بر غزل رحمن) بدر عمر تمنا کوی تر کمه خوانی هم به زرنیا کوی تر کمه میشه به خوب خندا کوی تر کمه اعتماد به پر دنیا وی تر کمه خوبه گرزی به دنیا یی زهیره خوار خونه به به شکی نی دلگیره ای دخیل نفس و هوا به دام اسیره خو به یت له می که کرزی سپینه زیره موز خون آسانی پر دنیا غواری جور جو به له خپل عمره قاغواری بنا مشان در حمن ویلی دی کی غواری چه در هر له یارانو وفا غواری تنگ ناموس دیه لوی لاس و از ارشا کی صیادی به دعنقا وی تر کمه ) عمر تول زیر سویه اهو و به اعب کی ته هیج بویه رو کی بیره دخپل رب کی خوبه خوف او نهر جا کوی ترکمه ؟ نه چه دایدی بیری کی یہ دنیا کی شیرین عمرد کی تیر به دی هواکی به جه ستر کو به دریزی به عقبا کی در و غ پریزده رشتها و ا به نیکصفانه هم دغه دی نصیحت زماو تانه دارفتار به پس شاکوی ترکمه به د خدای نه دشته به دو طن حق دادا کی ایلکا مر حول جور وی چه د پیدا کی دوطن په حق جفا کوی تر کمه ؟ يك حصة قلعه و دروازه معروف به (عبد به) شهر قندهار به ددین ناورا نیزی بات داسته گناهو نه دنیا تیزی بالا داشته زاحق دوطن دادی جان خبر که مهری در وطن خیل برادر که ناچه غلاو دشمنی کوی امور وره امل نيك كه خان که خلاص له دی پیغوره ناخبره ده معلومه و جهان :::: چه قضات حاجت بسته و بیان نه پردشوت کوئی جو ریزی بالنداست جم روز به روز سکی کمیزی بالا دسته نده دمری نار وا کوی ترکمه شه به غواره او له بدیه لاس پر سرکه دو روزی لاس په اخلاص و ده نه ورکه راسه بریزده تر بودنیا کوی تر کمه ) ورنه ورک سه سی مه رازی رکوره دغه وضع ده خود ایده هر کوده ته به دار نکه سینیا کوی ترکمه ؟ (صالح محمد) (مخمس بر غزل عبدالرحمن میمندی) حولاج و التخيل وطن وی چه به خوب کا ستمگر چه کلیدن وی همه به خوب تا جه به شیون وی که به خوب کا چه فرها دهند کوهکن وی حد به خوب کا همه حول جهادی مین وی ۱۰ به خوب کا